ကုဏ္ဍလ (Kundala) Jataka

ကုဏ္ဍလ (Kundala) Jataka

ရှေးက ဘဒ္ဒကမ္ဘာအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ သာဝတ္ထိမြို့၌ ကုဏ္ဍလ မင်းသားဆိုသူတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ သူကား အလွန်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝ၍ အာဏာပါဝါ ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်နှလုံးကား အလွန်ပင် မာနထောင်လွှားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်ပင် အထင်ကြီးပြီး သူတစ်ပါးကို နည်းနည်းမျှ အရေးမစိုက်။

ကုဏ္ဍလမင်းသားကား ပျော်ပါးမှု၌သာ မွေ့လျော်သည်။ သူကား နန်းတော်တွင် နေထိုင်ရင်း မိန်းမများနှင့် ကစားသောက်၊ သီချင်းဆို၊ ကခုန်လျက် နေသည်။ သူကား ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို မကြည်ညို။ သူကား အလှူအတန်းကို မပြု။ သူကား သူတစ်ပါးကို ကူညီ ထောက်ပံ့ခြင်း မရှိ။

တစ်နေ့သောအခါတွင် ကုဏ္ဍလမင်းသားသည် နန်းတော်မှ ထွက်၍ မြို့ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလေသည်။ သူကား မြို့၏ အခြေအနေကို မသိ။ သူကား လူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မသိ။

မြို့ကို လှည့်ပတ်ရင်း သူသည် ဆင်းရဲသားတစ်ဦးကို တွေ့လေသည်။ ထိုဆင်းရဲသားကား အလွန်ပင် ပိန်ချုံးပြီး မွဲပြာကျသည်။ သူကား အစာငတ်နေသည်။ သူကား အဝတ်အစားမရှိ။

ကုဏ္ဍလမင်းသားကား ထိုဆင်းရဲသားကို မြင်သော် နှမြောတသ ဖြစ်သည်။ သူကား မိမိ၏ စည်းစိမ်ကို အလွန်ပင် တန်ဖိုးထားသည်။ သူကား မိမိ၏ စည်းစိမ်ကို မည်သူမျှ မခွဲဝေလို။

သူကား ဆင်းရဲသားအား မေးလေသည်။ "အို သူတော်ကောင်း၊ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပိန်ချုံးနေသနည်း။"

ဆင်းရဲသားက ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။ "အရှင်မင်းသား၊ အကျွန်ုပ်ကား အစာငတ်နေပါသည်။ အကျွန်ုပ်ကား အလုပ်မရှိ။ အကျွန်ုပ်ကား မိသားစုကို ပြုစုရမည့် တာဝန် ရှိပါသည်။"

ကုဏ္ဍလမင်းသားကား ဆင်းရဲသား၏ စကားကို ကြားသော်လည်း စိတ်မပါဝင်။ သူကား မိမိ၏ စည်းစိမ်ကိုသာ အရေးစိုက်သည်။ သူကား ဆင်းရဲသားအား ငွေတစ်ပြားတစ်ရာမျှ မပေး။

သူကား ရှေ့ဆက်သွားလေသည်။ သူကား အခြားဆင်းရဲသားများစွာကို တွေ့လေသည်။ ထိုသူတို့ကား အားလုံးပင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေသည်။ သူကား အားလုံးကို ပစ်ပယ်သွားလေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကုဏ္ဍလမင်းသားကား ပို၍ မာနထောင်လွှားလာသည်။ သူကား မိမိကိုယ်ကို အလွန်ပင် အထင်ကြီးသည်။ သူကား သူတစ်ပါးကို မည်သည့်အခါမျှ မကူညီ။

တစ်နေ့သောအခါတွင် ကုဏ္ဍလမင်းသားသည် အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်လေသည်။ သူကား အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အိပ်မက်ကို မက်သည်။ သူကား အိပ်မက်ထဲတွင် အလွန်ပင် နက်နဲသော ချောင်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လေသည်။ ထိုချောင်းကြီးကား ရွှံ့ရည်နှင့် ပြည့်နေသည်။ ထိုချောင်းကြီး၏ အလယ်တွင်ကား အလွန်ပင် ပူပြင်းသော မီးတောင်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။

သူကား အိပ်မက်ထဲတွင် ချောင်းကြီးကို ဖြတ်ကူးရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် သူကား မရ။ သူကား အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲသည်။

ထိုအချိန်တွင် မကောင်းသော နတ်ဆိုးတစ်ပါး ပေါ်လာလေသည်။ နတ်ဆိုးကား ကုဏ္ဍလမင်းသားအား လှောင်ပြောင်လေသည်။ "အို မင်းသား၊ သင်ကား အလွန်ပင် မာနထောင်လွှားသည်။ သင်ကား သူတစ်ပါးကို မကူညီ။ ယခုမူ သင်ကား အလွန်ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေသည်။"

ကုဏ္ဍလမင်းသားကား နတ်ဆိုး၏ စကားကို ကြားသော်လည်း မသိ။ သူကား မိမိ၏ အိပ်မက်ကို မည်သို့ ဖြတ်သန်းရမည်ကို မသိ။

ထိုအချိန်တွင် ဗြဟ္မာကြီးတစ်ပါး ပေါ်လာလေသည်။ ဗြဟ္မာကြီးကား ကုဏ္ဍလမင်းသားအား ကူညီရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် ဗြဟ္မာကြီးကား မရ။

ကုဏ္ဍလမင်းသားကား အလွန်ပင် စိုးရိမ်လေသည်။ သူကား အိပ်မက်ထဲတွင် သေဆုံးတော့မည်ဟု ထင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ ရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူ ပေါ်လာလေသည်။ ရုပ်ပွားတော်ကား ကုဏ္ဍလမင်းသားအား မိန့်တော်မူသည်။ "အချင်း မင်းသား၊ သင်ကား အလွန်ပင် မာနထောင်လွှားသည်။ သင်ကား သူတစ်ပါးကို မကူညီ။ ယခုမူ သင်ကား အလွန်ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေသည်။"

ကုဏ္ဍလမင်းသားကား မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ စကားကို ကြားသော် အလွန်ပင် တုန်လှုပ်လေသည်။ သူကား မိမိ၏ အမှားကို သိလေသည်။

သူကား ဗြဟ္မာကြီးအား တောင်းပန်လေသည်။ "အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်အား ကယ်တင်တော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်ကား မိမိ၏ အမှားကို သိပါ၏။"

ဗြဟ္မာကြီးကား ကုဏ္ဍလမင်းသားအား ကူညီရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် မရ။

ထိုအချိန်တွင် ကုဏ္ဍလမင်းသားကား အိပ်မက်မှ နိုးထလေသည်။ သူကား အလွန်ပင် ချွေးများ စိုရွှဲလျက် ရှိသည်။ သူကား အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့သည်။

သူကား မိမိ၏ အိပ်မက်ကို ကြောင့် မိမိ၏ မာနထောင်လွှားမှုကို သိလေသည်။ သူကား သူတစ်ပါးကို မကူညီခြင်းသည် မိမိကို ဤသို့ ဒုက္ခသို့ ရောက်စေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကုဏ္ဍလမင်းသားကား ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူကား မိမိ၏ မာနထောင်လွှားမှုကို စွန့်လွှတ်လေသည်။ သူကား သူတစ်ပါးကို ကူညီ ထောက်ပံ့ ထိုက်သည်။ သူကား အလှူအတန်းကို ပြုလေ့ ရှိသည်။ သူကား ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို ကြည်ညိုလေသည်။

သူကား သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးသော မြတ်စွာဘုရားရှင်အား ကျေးဇူးတင်လေသည်။ သူကား မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာကြားလျက် အားထုတ်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကုဏ္ဍလမင်းသားကား နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်လေသည်။